بيا اي دوست با من باش كه من تنهاترين تنهاي دنيايم

                 ازچه بيــدارم نكـــردي آفتاب ، خود نميدانم كجا رفتم بخــواب

                 خنجــري برقلب بيمــارم زدند،بي گنـــاهي بــودم و دارم زدند

                 ازغــم نامرديها پشتم شكست دشنة نامــرد برقلبم نشست

در هجوم عشــق تنهـا  مانده ام

 گوشه اي غـرق  تماشا مانده ام

 سوختن يا ساختن تقدير چيست؟

 عاجـــز از حل   معما   مانده ام ...

شمع دانی دم مرگ به پروانه چه گفت؟

 گفت ای عاشق دیوانه تو نابود شوی

سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

 گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی

اگر دنیا نمی داند که من غمگین تر از غمگین ترین غمگین دنیایم

بیا یک لحظه بامن باش که من تنهاتر از تنها ترین تنهای دنیایم!

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟ گفت آغازش سراسر بندگيست گفتمش پايان آن را هم بگو گفت پايانش همه شرمندگيست گفتمش درمانش را بگو گفت درماني ندارد، بي دواست گفتمش يک اندکي   تسکين آن گفت تسکينش همه سوز و فناست

جهان بی خاک عشق آبی ندارد

اگر بی عشق بودی جان عالم

که بودی زنده در دوران عالم؟

                              نشنو از نی ، نی حصیری بی نواست

                                 بشنو از دل ، دل حریم کبریاست

                                نی بسوزد خاک و خاکستر شود

                                  دل بسوزد خانه ی دلبر شود

ميخواستم تصوير با تو بودن را نقاشي كنم، ديدم فاصله بينمان در ورق جا نميشود، كمي نزديكتر بيا ميخواهم با تو بودن را حس كنم

ای عشق شکسته ایم مشکن ما را

اینگونه به خاک ره میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم

ای دوست مبین به چشم دشمن ما را

وقتی تقدیر من

عمری بی تو زیستن است

بی گاه ترین بهانه ام

تنها گریستن است ...

 فرشتگان روزي از خدا پرسيدند :

بار خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟

خداوند گفت :

غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش

 تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

هرگز نقاش خوبی نخواهم شد

امشب دلی کشیدم شبیه نیمه سیب

که به خاطر لرزش دستم

در زیر آواری ازرنگها مدفون شد

ديدم كه تو دريايي و من رود شدم

در وسعت چشمان تو محدود شدم

آن روز كه در آتش عشق افتادم 

سر سبز تر از آتش نمرود شدم...

  شبی پرسیدمش بابیقراری         به غیر ازمن کسی رادوست داری؟

دوچشمش ازخجالت برهم افتاد        میان گریه خویش گفت آری.........

دستای تو هميشه توی دستای منه و قلبت هميشه کنار قلبم،در درون سينه کوچکم

نکنه دستامو ول کنی . منم باهات می شکنم

 نميخوام ديگه با تو بمونم!،واسه ديدنت هزارباربميرم!

 نميخوام از تو صدايي بشنوم!،حتي لباتو براي يك بار ببوسم!

نميخوام وقتي نگاهم ميكني!،تو چشات عكس خودمو ببينم!

نميخوام اگه تو رفتي از پيشم!،به يادت با خودم حرف بزنم!

نميخوام از غم دوريت هر دفعه!،تو خلوت تاريك اتاق" زار بزنم؟

نميخوام وقتي از من خسته شدي!،بگي خودت برو بيرون ازدلم!

نميخوام هر دفعه شكسته شم؟،به اميد اومدنت تا صبح بشينم!

نميخوام بازم برام قصه بگي!،تو قصه هات همش بگي كه من برم؟

نميخوام غصه هايي كه داري!،همشو من به دوشم بكشم؟

نميخوام فرياد دلم رو بشنوي!،فكركني دروغه اين عاشقي!

نميخوام" خسته شدم من به خدا!،بسه اين همه شكستي بي وفا

وقتی کسی نیست که به دادت برسه بس داد نزن سکوت کن شاید از سکوتت همه بفهمن که چقدر درد و رنج تو وجودت انباشته شده فریاد دردتو دوا نمیکنه اما سکوت شاید نتونه دردتو از بین ببره اما میتونه خیلی راحت تورا از این دنیای مسخره نجات بده

یادمان باشد از امروز جفایی نکینیم

یاکه در خود شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد گر روزی خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سرو بایی نکیم

 بعضی وقتها آدم هر چقدر هم که لجباز باشه بزور مجبور ميشه کاری رو که دوست نداره انجام بده. مثل رفتن به مدرسه...

خوب در همچين مواردی آدم دچار عقده های سر کوفته ميشه و بالاخره اين عقده هايک جايی خودشونو بروز ميدن ديگه...

البته اين اعمال شنيع عواقبی هم در پی دارند...

خوب ادب کردن بچه های بی ادب جزو واجبات است!

از اونجا که ما موجود تاديب پذيری بوديم تا چند سالی ادب شديم که از تمامی دست اندر کاران اين امر خطير کمال تشکر را داريم.

اما با ورود به دبيرستان هر چه اين اساتيد محترم رشته بودند پنبه شد و نامه اعمال ما با يک سری موارد رنگين تر شد...

ـ تفريح سالم در کوچکترين فرصت حاصله

ـ تفريح با ناظمين زحمتکش مدرسه

ـ اظهار محبت و دوستی به بعضی از عابرين محترمی که شانس عبور از زیر پنجرهکلاس ما رو داشتند!

خوب بعد از اينهمه ماجرا آدم بايد يک فکری هم واسه شب امتحانش بکنه ديگه... نه؟

 اما بعضی وقتها هر چقدر هم که زرنگ باشی تمهيداتت با شکست روبرو ميشند و بايد به فکر چاره افتاد... ماهی را هر وقت از آب بگيری تازه است...

خلاصه اينکه تاديب و تنبيه و تمهيد روی بعضی از موجودات دو پا اثر نداره. خوب دخترن دیگه ...

بهار دربهار من، اميد ماندگار من

 به دفتر سپيد دل هميشه می نگارمت

 بيا به چشم باغ من، به باور سراغ من که     

 لحظه لحظه در دلم چو عشق می فشارمت

 قسم به نام هر چه او ، به ميل حس گفتگو

 که دانه دانه مثل مو ، چو شانه می شمارمت

 پرنده ی زمين من ، هميشه نازنين من          تورا نديده ام ولی ندیده دوست دارمت

تقصير دلم چيست اگر روي تو زيباست حاجت به بيان نيست که از روي تو پيداست من تشنه ي يک لحظه

تماشاي تو هستم افسوس که يک لحظه تماشاي تو روياست  

گفتمش: دل مي خري؟!

 پرسيد چند؟!

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.

 خنده کرد و دل ز دستانم ربود

 تا به خود باز آمدم او رفته بود

 دل ز دستش روي خاک افتاده بود

 جاي پايش روي دل جا مانده بود

تو رفتی اشيونمون خراب شد

من نتونستم بسازم زندگيم نقش بر اب شد

وقتی رفتی روزگار تيره تار شد

تنها همدمم عکسای خيس رو ديوار شد

وقتی رفتی همه گفتن ديگه بر نميگردی

تنها همصحبت سکوت سرد انتظار شد

وقتی رفتی قاصدک برام خبر اورد

تو دستای قفس يه جا اسيری

از غم دور بودن من داری جون ميدی ميميری

اگه قاصدک دروغ نگفته باشه من ميام اونجا اسير شم

خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم    دادن هایت    ندادن هایت    گرفتن هایت

دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ، گرفتن هایت را  حکمت

گفته بودم تا تو هستی دنيا مال من است گفته بودم تا تو هستی دلم بدي ها را پشت ميکند می دانم که تو غريب تر از تمام شعر های منی تو زخمی تر از پرنده ای هستی که در اولين شعر سروده شد کاش ميتوانستم روی ذهن خاموش تو تکه ای از روشنی ماه را نقاشی کنم تو همونی هستی که خوبی هات يه قصيده نا تموميه که محدوديتی نداره نمی خوام تنهام بزاری هميشه باش ....            

یکی(...)ازم سوال کرد تا حالا دلتو شکستم ؟ مثل همیشه بهش گفتم نه تا یه وقت دلشو نشکنم...

من از طرز نگاه تو امید مبهمی دارم           مگیر از من نگاهت را که با آن عالمی دارم

وقتي كه امشب بعد از مدتها به كنار تو برگشتم ، فكرش را هم نمي كردم كه من را كنار خودت راه بدهي و اينگونه دلسوزانه مرا در آغوش بگيري .

بعد از آنهمه بي وفايي ها كه در حقت كردم ، تو هنوز بر سر عهد و پيمان نشسته اي .هيچگاه فراموش نمي كنم آن روزي را كه از كنارت رفتم . آنروز تو همان لبخندي را داشتي كه اكنون بر لب داري و گويي در اين مدت حتي يك لحظه از برگشتن من نا اميد نشدي .

بار ها اين را گفته بودم كه بيشتر از همه دوستت دارم ولي باز ديگران را به تو ترجيح دادم .

بارها اين را گفته بودم كه تو براي من از همه والاتري ، ولي باز ديگران را ارباب خودم قرار دادم .

اكنون كه دلم شكسته است ، با رويي شرمگين به كنار تو بازگشته ام ،‌ چرا كه خوب ميدانم كه تو در دلهاي شكسته جاي داري .

امشب آمده ام كه تا ابد در كنار تو باشم ، چون دريافته ام كه به غير تو هيچ سر پناهي ندارم  ، اي خداي من  .

خداي من  ، به تو پناه مياورم و تنها از تو ياري مي جويم و تويي تنها ياور من ،

 خدايا ، اگر تو را نداشتم  امشب در كنار چه كسي آرام مي گرفتم ؟

بیادر زندگی چون ماه باشیم

اسیرخسته یک راه باشیم

بیا مثل دل شکسته

کمی همصبحت یک چاه باشیم

اگرعاشق شدن راه عجیبی است

بیا یکبار هم گمراه باشیم

به یاد آن پرستوهای تنها

 بیا باخستگی همراه باشیم

وبا یاد تمام رفته هامان

شبی هم همنشین آه باشیم